Rode haren en andere grote levensfouten.

Deze blogpost gaat nou eigenlijk over twee hele specifieke dingen die geen reet met elkaar te maken hebben. Of ja, eigenlijk wel een beetje. Het gaat namelijk om mijn impulsiviteit en mijn tekortkoming in het talent om "nee" te zeggen. Het eerste bewijspunt voor mijn impulsen is het feit dat ik mijn haar rood heb geverfd. Ik ben altijd gek geweest op mijn bruine lokken, maar soms dan loop je gewoon door de Kruidvat en dan denk je
"Potverdorie, ik wil eens wat anders". 
En dat kan je oplossen door je make-up anders te dragen, door je anders te gaan gedragen.. Maar nee. Ik kies ervoor om mijn haar in een compleet andere kleur te verven. Namelijk deze:

Rood hé?!

Mijn lieve moeder heeft mijn haar geverfd, wat letterlijk bloed zweet en tranen heeft gekost. Ik heb nogal veel haar, en ook nogal dik haar. Verven is dus echt een dagtaak.. Nou had ik met mijn domme hoofd natuurlijk ook wel besloten dat één pakje wel voldoende zou zijn, terwijl ik in mijn vorige verf-uitspattingen altijd twee pakjes nodig heb gehad. Dus moeders klaar met verven, ik uitgespoeld en bezig met föhnen, schreeuwt mijn zusje ineens

"IEEEEH EMMA!!!! JE HAAR IS NOG HELEMAAL BRUIN BEHALVE VOOROP!!!"

Die foto's ga ik jullie besparen (nee, ik ga het mezelf besparen om jullie die foto's te laten zien) maar het kwam erop neer dat ik de volgende ochtend met mijn haar in een knot naar de supermarkt mocht, en ook nog eens de supermarkt waar ik twee jaar gewerkt heb voor ik naar Utrecht verhuisde. Viel natuurlijk gelijk op, lachpartijen van hier tot Tokyo en ik kon wel janken. Voor het schap nog tien minuten staan twijfelen of ik niet gewoon een pakje bruin mee moest nemen, maar uit angst dat het fout zou gaan toch maar gewoon voor rood gekozen. Gelukkig is het nu wel gelukt.

Het andere bewijsmateriaal van mijn impulsiviteit is helaas niet zo positief en leuk. Ik heb in Almere altijd bij een winkel keten gewerkt, waar ik ook altijd met heel veel plezier mijn werk heb gedaan met heel veel leuke collega's. Toen ik naar Utrecht verhuisde heb ik daar ontslag ingediend. Tot ik hoorde dat er een nieuw filiaal open zou gaan van dezelfde winkel, op 10 minuten fietsen van mijn huidige woning. Ideaal natuurlijk. Gebeld met wat oude contacten en ik kon gewoon komen solliciteren, en ik zou gaan helpen met het opbouwen van het nieuwe filiaal. Ik had natuurlijk al ervaring met het type werk en hoe het allemaal in zijn werking ging, dus dat kwam helemaal super uit. Komt erop neer dat ik sinds ik in dat nieuwe filiaal werk niet meer met plezier naar mijn werk ga, compleet afgedankt en uitgebuit word, en dat ik keihard werk en eigenlijk stank voor dank krijg.. En dit allemaal door een aantal specifieke collega's die de boel een beetje lopen te verzieken.

Iemand die hier ervaring mee heeft? Vervelende collega's of niet meer met plezier naar je werk gaan? Wat doe je eraan en hoe kan je het oplossen? Serieuze adviezen nodig!

Fave sunnies

On the picture above you see me with me all time favorite sunnies. I bought them at this shop that I really love, Episode. It's a vintage store and they sell a lot of crap, things with way too many different floral prints and other dramatic things that even I would never be seen in. They however sell amazing accessories, and also great pants. Pants, you ask? Yes. Pants. They sell a lot of different Levi's for no more than €25. You have the classic high waisted model, but they have also made it their trademark to cut them off or customize them. I really love shopping there! You can find Episode in Utrecht at the end of the Oudegracht, and in Amsterdam in the 9 streets (De 9 Straatjes). 

These sunnies were bought in a large party and cost me €15. Way above my usual sunglasses-budget, but so what!

Xoxo

Family holidays and why I love them

I've always really adored the vacations and trips me and my family went on. Before I moved out and got my own place, it was very logical for me to go with my parents on vacation. I've actually never been alone (except for visiting my ex in England two times). We always went on vacation with our car, mostly because my father didn't mind driving, but also because they really don't like flying. 
We've been to a lot of places, but I think my favorite destination of all has always been Corsica. Even when my sister and I were little children, my parents used to take us there. To the bounty beach, to the laid-back camping site in the middle of the forest where you could spot snakes and try to catch lizards. 

My sister and me in Paris. Guess this was the summer
 before I moved out and really started appreciating her.

I think the most exciting part about our vacation has always kind of been the car ride. Corsica is a long drive, it even has a boat ride of 6 hours in it. I can imagine what a horror it must have been for my dad, driving for 24 hours straight with two screaming and fighting children in the back seat. I always hated my parents during those car rides, not even to begin of my sister. If I could, I would have probably scratched her eyeballs out in that car. But there was always this moment that it would change. Whenever you would get off the highway, pull up to this little town and search for your destination.. Dad would roll down the windows and you would feel the warm air getting in the car (after which we would ask dad to please close the windows and turn on the airco). Even if we'd been fighting for all the car ride, my sister and I would sit up straight, look at each other and smile. It was always this magical beginning of three weeks of happiness.