Good morning!

Zo, goedemorgen...

Het weekend staat om de hoek, maar je weet dat er nog twee tergend lange dagen aan komen. De hele donderdag en vrijdag zijn voor mij net zo vervelend als het laatste uurtje werken op vrijdag. Je zit maar te wachten en te wachten, want je bent al over de helft en dus gaat je hoofd weer naar weekend.

Iedereen klaagt altijd over maandag, want oh maandag is zo verschrikkelijk en blah blah blah. Ik vind maandag een prima dag. Zondagavond lig ik altijd vroeg in bed, ik realiseer me dan dat er weer een nieuwe week voor de deur staat en dat ik in die week hard zal moeten werken. Op maandag stort ik mezelf vol moed de strijd in. Dat power-gevoel houd ik altijd ongeveer 3 dagen aan. Op woensdag werk ik altijd tot 's avonds laat, en dan is mijn energie zo goed als op. Gisteravond weer zo'n avond. Veel te lang overgewerkt, lekke band en dan kom je thuis en verbrand je, je hand aan een bord dat op magische wijze in de oven stond. De oven die uiteraard al twintig minuten stond voor te verwarmen voor je pizza. Pizza blijkt niet lekker te zijn, kortom ongeluk. Dan word ik 's morgens weer wakker en dan ben ik chagrijnig. Want ik heb een brandblaar op mijn vinger, mijn rug doet pijn en ik word weer eens wakker met hoofdpijn.

En dan begin je aan je dag. Wat ik ook doe met mijn dag, of het nou naar school gaan, bloggen of werken is, het duurt verschrikkelijk lang en ik heb er geen zin in. Weekend is close, yet so far away..

Anyways.
Wat jullie verder van mij kunnen verwachten deze week is een blogpost over het overlijden van mijn Ayvo gezichtsreiniger die ik gereviewd heb, en een outfitje die zaterdag of zondag online komt.

Cheers to the fucking weekend alvast maatjes!

Xoxo,

Em

SLEEPLESSNESS

Even een kletspraat-post hoor. Ik probeer me altijd zo netjes mogelijk te houden aan mijn 7-uur-slaap regel, maar op avonden als deze vervloek ik het. Morgenochtend wil ik om 10 uur wakker worden zodat ik voor ik moet beginnen met werken nog even het een en ander op kan ruimen en schoon kan maken in huis voor ik moet werken. Ook wil ik graag even de stad in, om even wat anders te doen dan werken. Helaas betekent 10 uur opstaan met mijn 7 uurs regeling dat ik over een kwartier precies moet slapen, en laat dat nou eens even net niet lukken. Ik lig al twee uur te draaien en te doen, en ik val maar niet in slaap. Mijn muziek is te leuk, mijn telefoon is te interessant (ook al is er niemand meer om tegen te praten en heb ik de blogposts van de afgelopen 10 maanden nu ook wel gelezen). Het is gewoon echt weer zo'n nacht waarvan ik nu al weet dat ik morgen de hele wereld ga vervloeken als om 10 uur mijn wekker schreeuwt. 

Hebben jullie ook wel eens van die stomme afspraken met jezelf waar je dan achteraf van baalt? Ik dus wel helaas... 

Kus,

Em. 

VALENTINO, OH VALENTINO

Valentino... Zucht. Ik ben helemaal geen haute-couture meisje. Ik weet dondersgoed dat ik hoogst waarschijnlijk de rest van mijn leven kleding van "gewone" winkels zal dragen en ik heb daar geen problemen mee, hoort bij mijn stijl en wie ik ben. Valentino daarentegen is de grote uitzondering op deze regel. Ik ben gek op Valentino en zijn jurken, met al hun prachtige details. Ooit wil ik een Valentino jurk in mijn kast hangen, voor hele speciale gelegenheden.

Zoals dit prachtige blauwe exemplaar, dit is toch perfectie? Ik ben zo gek op de ingetogenheid die Valentino in zijn jurken verwerkt. Bijna al zijn jurken hebben een hoog decolleté en zijn lang, zoals de vrouw die erin rondloopt echt tot haar recht komt in al haar eigen schoonheid.

Vooral zijn kortere jurkjes zijn erg draagbaar!

Helaas duurt het nog wel een hele hoop uurtjes kassadraaien bij de supermarkt voor ik eindelijk mijn Valentino jurk in de kast mag hangen. De pret mag het niet drukken, want elk vrije centje dat ik heb verdwijnt braaf naar mijn spaarrekening. Tot die tijd vermaak ik me met dit soort dingen:

Valentina is het heerlijke geurtje van Valentino die ik onlangs aan mijn collectie toe heb mogen voegen. Deze geur past zo goed bij mij dat het bijna eng is. Het is een vrouwelijke en klassieke kleur, maar er zit toch iets fruitigs en edgy aan. Het is niet je standaard vrouwengeurtje (denk Chanel no. 5 etc), maar hij kenmerkt de moderne vrouw zo goed. Ik draag hem bijna elke dag met veel liefde! 

Wat zijn jullie favoriete designers en waarom? 

Kus, 

Em

Bron plaatjes: http://www.weheartit.com

De 5 stappen van Ikea

Ik ga niet eens een poging doen om te liegen en te zeggen dat ik een zeer georganiseerd persoon ben, want het tegenovergestelde is waar. Sinds ik op mezelf woon, leef ik echt in een soort wildernis. Overal ligt kleding en mijn bureau is nooit echt bruikbaar geweest om ook echt aan te werken. Daardoor doe ik al mijn schoolwerk, geblog en alles wat maar met een computer te maken heeft in bed. Niet echt goed voor je rug en al helemaal niet zo goed als je je voorneemt om toch echt uit bed te komen overdag. Gisteren heb ik mijn hele kamer uitgemest, complete afwas gedaan, en vandaag ben ik naar de Ikea geweest om wat organiseer-dingen te kopen! Hier de 5 stappen die ik doorga in de Ikea.

1. FOOOOOOD
Elke keer weer ga ik naar de Ikea met de gedachte "eerst winkelen, dan eten", maar elke keer kom ik binnen, zie ik het bordje restaurant en neem ik de benen weer. Mijn eerste stap in de Ikea is dan ook een rondje door het restaurant en het veel te snel leegeten van mijn bord gehaktballen met satésaus, het liefst met de chocolade-vanille ijstaart na.

2. Bedden uitproberen
Na het volproppen kan ik meestal bijna niet meer lopen, maar bij een bezoek aan Ikea hoort stiekem toch ook wel een rondje door de showroom. Mijn toekomstige huis alvast inrichten, weet je wel. Nou goed, omdat ik dus bijna niet meer kan lopen probeer ik graag 1001 bedden uit.

3. Met veel te veel spullen naar huis gaan
Als je dan toch bezig bent kan je net zo goed ook nog even dat ene (neppe) plantje meenemen, en dat bakje is eigenlijk ook wel heel handig. Het resultaat: met drie zware en volle tassen en een onhandig schoenenrek (in doos) de bus in proppen, midden in de spits uiteraard.

De volgende stappen zijn niet op gevoelige plaat vastgelegd wegens agressieproblemen.

4. Alles in elkaar zetten
Oké, ik had nu alleen het schoenenrek. En dat schoenenrek was niet eens zo moeilijk in elkaar te zetten. Maar het idee blijft hetzelfde, altijd die verschrikkelijk onduidelijke instructies en missende schroefjes. Ik stond ook alweer te vloeken vandaag. En het was maar een schoenenrek.

5. Trots
De laatste stap is je nieuwe meubilair trots in je kamer neerzetten (in mijn geval past het maar net) en pronken tegen je huisgenoten/ouders/vriendinnen/de kat dat het je gelukt is en dat je hebt gewonnen van de Ikea.



Wat denken jullie? Ga ik mijn nieuwe georganiseerde leven volhouden? 

Kus, 

Emma. 

2O13

Omdat alle Bloglovin' posts op mijn tijdlijn op dit moment over het jaar 2013 gaan heb ik zojuist besloten dat ik maar eens mee ga doen met de trend. 

Ik ben een ontzettende materialistische 18-jarige natuurlijk, dus ik ben blij met alle spullen die ik gekregen en gekocht heb. 

Verder:

- Mijn verhuizing. Ik hou met heel mijn hart van mijn ouders en ik ben heel dankbaar dat zij nog allebei op zo'n actieve manier in mijn leven zijn. Toch ben ik heel blij dat ik de keuze heb gemaakt om op mijn 17e al naar Utrecht te verhuizen. Ik heb daar nu zo'n leven opgebouwd en ik zou me echt niet kunnen voorstellen hoe dat ooit anders had kunnen zijn. 

- Mijn tweede verhuizing. Na een tijdelijke kamer ben ik verhuisd naar een tweede huis, waar ik nu nog steeds woon. Ik ben zo dankbaar dat ik in zo'n mooi huis mag wonen, maar het allerdankbaarst ben ik voor mijn huisgenoten. De mensen die er door dik en dun altijd voor me zijn met een wijntje en een sigaretje. Ik kan oprecht zeggen dat mijn huisgenoten mijn leven in Utrecht zo veel leuker maken en ik ben gek op ze. Adriaan, Thomas en Willemijn, dikke vette kus!

- Mijn baan natuurlijk. Het is een baan en dat zal het blijven, maar ik ben zeker wel dankbaar dat ik in deze tijd nog een bijbaantje kan hebben en voor mijn leuke collega's. Natuurlijk zitten er minder leuke dagen tussen, want het blijft werk.... Maar mijn collega's slepen me er altijd weer doorheen. 

En last but most certainly not least:

- Mick. Klef kleffer klefst, maar ik ben 1000000% dankbaar dat ik dit jaar mijn lief heb leren kennen en dat hij me tot nu toe nog niet zat is, en dat ik hem nog niet zat ben. 0% ;). 

2O14:

2014 wordt voor mij een jaar van keihard werken. Proberen toegelaten te worden tot de opleiding Journalistiek in Utrecht en proberen zo veel mogelijk centjes te verdienen. Ook wordt het een jaar waarin ik hoop nog meer van Mick te gaan houden (voor zover dat mogelijk is), leuke times met mijn vrienden en huisgenoten te hebben, en natuurlijk veel te bloggen. 

Hoe gaan jullie oud en nieuw vieren en wat zijn jullie doelen voor volgend jaar?

Dikke kus,

Em. 

CLUMSY

Zo, eindelijk weer eens een gaatje gevonden om te bloggen. Ik check elke dag heel braaf op mijn telefoon of op mijn computertje of ik nog lezers gehad heb en trouw als jullie zijn, elke dag weer dat getal die mijn hart een beetje pijn laat doen. Ik moet echt vaker posten, ik weet het.

In het kader van "lief dagboek"; ik ben net terug van vakantie. Het idee was een week wintersporten, de uitvoering was met negen man en twee honden in een iets te krap huisje, waarvan er uiteindelijk vijf ook echt dagelijks op de piste stonden.
Sportief als ik ben (kuch) stond ik de eerste dag ook netjes op van die lange onhandige latten bij Marcus op de babypiste. Sinds het de eerste keer was dat ik überhaupt op ski's stond (net als voor mijn moeder, zusje en vader), achtten we het verstandig om les te nemen. De les ging eigenlijk fantastisch, ik ontdekte eindelijk een sport waar ik mijn spieren wel gebruikte, maar waar ik niet buiten adem van raakte, en zelfs bochtjes draaien van de blauwe piste ging prima. Liften, geen probleem, mijn ski's liet ik gewoon om en mijn angst om te vallen had ik eindelijk overwonnen. Tot... De sleeplift des hels. Ik was al vijf keer zonder problemen naar boven gegaan, en de zesde keer moest ik natuurlijk genadeloos onderuit gaan. Hoe het gebeurde? Geen flauw idee. Ik weet alleen nog dat ik ineens op de grond lag en niet meer op kan staan. Ten eerste is het vrij moeilijk om op te staan als je je ski's nog aan hebt. Je skileraar staat tegen je te schreeuwen in het Duits dat je gewoon overeind moet komen, het lukt je niet, de paniek slaat toe, je benen zijn overal waar ze niet horen te zijn, die stokken zitten in de weg, kortom het is geen pretje. Ten tweede staat de lift voor je stil. Op een baan van een hele kilometer lang hangt iedereen een beetje stil aan zo'n liftje (het is best moeilijk om je balans te houden als je stil moet staan in zo'n liftje) en die druk, ja die voel je. Ten derde viel ik en verdraaide ik daarbij mijn reeds geblesseerde knie. Dat voel je natuurlijk pas als je dan alweer half op je benen staat. Ik heb mijn ski's uit gedaan, ben onderaan de helling gaan zitten en heb het de volgende dag weer geprobeerd. Lukte natuurlijk niet. Kniebanden verrekt. Jippie! Een hele week stilzitten voor Emma.

Buiten ik en mijn knie lag mijn nicht in het huisje met een rug die niet meer meewerkte, en zo heb ik me dus half vermaakt de hele week.
De laatste dag ben ik nog mee geweest naar de piste. En hoe? Nou, zo dus.

Als je dit soort dingen in Nederland zou flikken, in je onesie op een skipiste, zou iedereen keihard lachen. Of het nou met je of om je was, maakt niet uit, het is natuurlijk hilarisch. Oostenrijkers denken daar anders over. Die vinden het maar raar. Ik heb heel veel rollende ogen, kritische blikken en mensen die een beetje vies naar me keken gehad.
Mijn eeuwige geluk gaat verder. Ik zat in mijn onesie onderaan de blauwe piste een beetje te chillen, net begonnen in mijn boek en ineens krijg ik een telefoontje. Of ik even naar de EHBO wil lopen en ze met een sneeuwscooter naar halverwege piste 3 (wat een rode piste is... - irrelevant) wil sturen, want daar ligt mijn vader. Die moest uitwijken voor een klein Duits kindje die hem afsneed (zucht, leer sturen ofzo) en was op zijn schouder gevallen. Als ik mijn moeder moet geloven was hij zo bleek als de sneeuw, en dat zegt wat, want die vent heeft een abnormaal hoge pijngrens. Met de sneeuwscooter van de heuvel geschept, naar beneden in zo'n gondel. Dat was pas een drama. Die dingen slingeren alle kanten op en bij elk kleine hobbeltje zag ik mijn vader nog bleker worden dan hij al was. Zijn witte ski-pak (ja, mijn vader had een wit ski-pak. Hebben jullie wat plaatsvervangende schaamte?) stak al bijna niet meer af toen we eindelijk beneden kwamen en een half uur op de ambulance mochten wachten. Eeuwig verstandig en slim als ik ben had ik geen normale kleding bij me, en heb ik dus in het ziekenhuis gewacht tot mijn vader klaar was in mijn giraffen-onesie. Geen glimlachje kon eraf, bij niemand.


Heel verhaal, maar het komt erop neer dat de gehandicaptenuittocht toch nog is gelukt en dat we allemaal semi-heelhuids thuis zijn gekomen. Ik ga jullie vaker op de hoogte houden! En als je dit allemaal gelezen hebt, mag je, je adres even geven en dan stuur ik je een koekje als beloning.

Dikke kus,
Em.

HET LEED DAT ONLINE SHOPPEN HEET

Ik denk dat ik voor de gehele vrouwelijke wereldbevolking (uit eerste-wereld-landen dan) spreek als ik zeg dat online shoppen eigenlijk meer een curse dan een blessing is. Ik kon mezelf eerder altijd vrij goed beheersen. Als ik ging winkelen had ik een plan, ik zocht namelijk een geldautomaat op en haalde precies zo veel geld van mijn rekening af als ik maximaal wou uitgeven. Op die manier had ik overzicht over wat ik nog in mijn portemonnee had zitten, en wat er dus ook uit mocht. Sinds ik een bijna-fulltime baan heb, een vriendje heb, en ook nog eens een studie probeer te volgen heb ik gewoon niet zo veel tijd meer om urenlang de stad in te gaan. Dat is waar mijn grote leed omhoog komt. Online shoppen. Asos, Boohoo.com, fashionmusthaves, H&M (wat denk ik nog wel de gevaarlijkste is) en zo nog meer van die webshops die kleren aanbieden voor prijzen waar je nekharen op een positieve manier van overeind gaan staan.

Tegenwoordig zit ik elke vierde dinsdag van de maand fanatiek de "Mijn ING" pagina te vernieuwen zodat ik op het moment dat mijn salaris binnen is gekomen kan gaan shoppen. En dan niet door even 5 minuten te fietsen naar het centrum van Utrecht, maar door op het tabblad in mijn browser te klikken die al een tijdje open stond, wachtend en loerend.

Ik denk dat het gevaarlijkste aan deze sites is dat er altijd wel iets van een sale aan de hand is. Altijd wel iets van een kortingscode die ergens vandaan hebt gevist, altijd wel een uitverkoop waardoor je al die leuke dingetjes weer met 50% korting krijgt.

Ondertussen puilt mijn kast uit met kleding die nét niet lekker past, of waarvan het materiaaltje gewoon nét niet helemaal mijn ding is. Terugsturen! Zonde. Want als ik weer wat afgevallen/aangekomen ben of grotere borsten/kleinere borsten/slankere taille/vollere taille/brede heupen/slankere heupen/kortere benen heb past het vast wel. En die schoenen die eigenlijk gewoon voor geen meter zitten omdat ik elke keer denk dat als ik maat 41 toch al pas, ik maat 40 ook wel moet passen (voor de goede orde, schoenmaat 42 represent).

Jullie ook zo van het online shoppen? Ook kasten vol met kleren die niet passen? Let me know!

Xoxo
Emma